لیبل با جوهر نامرئی برای درج نشانه‌ای استفاده می‌شود که در مشاهده معمول به آسانی دیده نمی‌شود و در شرایط تعریف‌شده قابل بررسی است. این ویژگی می‌تواند در کنترل محصول یا شناسایی تخصصی کاربرد داشته باشد، اما نامرئی بودن به تنهایی سطح امنیت را مشخص نمی‌کند. نخست باید معلوم شود چه کسی نشانه را بررسی می‌کند، با چه ابزار یا نوری و بر اساس کدام معیار تصمیم می‌گیرد. آشنایی با جوهرهای امنیتی چاپ کمک می‌کند این انتخاب در یک ساختار روشن قرار گیرد و با افکت تزئینی اشتباه نشود. همه جوهرهای نامرئی رفتار یکسانی ندارند؛ بنابراین شرایط آشکارسازی باید از مشخصات ماده و نمونه واقعی گرفته شود، نه از حدس یا نام عمومی محصول. در طراحی لیبل امنیتی، جای نشانه پنهان باید با چاپ زمینه، روکش و روش استفاده هماهنگ باشد تا بررسی آن عملی بماند. اگر رویه یا پوشش در نتیجه مشاهده اثر دارد، نمونه کامل تولیدشده باید ارزیابی شود و آزمایش مرکب به تنهایی کافی نیست. لازم است مشخص باشد چه اطلاعاتی برای آموزش کاربر منتشر می‌شود و چه جزئیاتی در کنترل تولید باقی می‌ماند. وجود یک علامت پنهان نیز به خودی خود مانع کپی شدن همه اجزای بسته نیست و نباید وعده اصالت قطعی بدون فرایند بررسی مطرح شود. این مقاله نقش جوهر نامرئی را در چاپ برچسب توضیح می‌دهد تا انتخاب آن با هدف واقعی حفاظت، روش کنترل و محدودیت‌های اجرا هماهنگ باشد؛ یک ویژگی امنیتی زمانی مفید است که قابل تشخیص، قابل استفاده و بخشی از فرایندی مشخص باشد، نه صرفاً عبارتی جذاب در معرفی محصول.